پاییز                                                                                      

                                                 به پویان پاک­آیین

ایستاده باشی

در انتهای تکرار این مسیر بی­پایان

مثل قاشقی شکست خورده

بعد از آن­همه دلنگ­دلنگِ   این­در-آن­در  زدن­ها

-  اریب،

      در فنجان چای بعد از ظهر -

چیزهای تلخی هست

که باید حل شوند

در صفحه­های تقویم

مثل این که این روزها

پاییز را از صدای سرما خورده­ی کسی نمی­شود فهمید.

رقص شعرهای توی شومینه،

سرفه­های خشک،

بوی آنتی­بیوتیک،

بویِ کبریت­­هایِ یواشکیِ بی­تو که بادهای سرد را دوام نمی­آورد،

تقویم را به­رخ­ات می­کشند همه

و چمدان­های آماده­ات

که دل­شان پُر است

از دکمه­های باز نشده.

از گریبان­هایی

که در شب­­های ناگهان چاک افتادند.

از لک­های بی­هوای آب­اناری

که مثل حکایات هزار و یک شب، دهان­به­دهان، نقل می­شده­اند.

دقایق باقی را

مگر با راننده تاکسی­ها درددل کنی

که تو را دو نفر حساب کنند؛

بلیط استعاره­ای­ست لاجرم

از دندان­قروچه­هایی

که خوابگردی خاطرات­ عابرین این سطرهاست

در پیاده­روهای پاییز.

پاییزی که دیگر

در دستمال­ کاغذی­های مچاله­ی تو نیست ...

پاییز

                 باید،

                                 به صفحات تقویم برگردد

وقتی

دستمال­های مچاله را باد برده است؛

تمام کلاغ­های حکایات این دفتر خاطرات، به خانه رسیده­اند؛

صدای سرماخورده­ای در گوشی تلفن خش­خش کرده

و برای همیشه جمله­ای ناتمام ­مانده است...

عماد مرتضوی

آذرماه-اصفهان