"بهار"                                                     

دلهره دارم.

همیشه روز­های اول بهار نگران­ام:

گلدان­ها را روزی دو بار آب می­دهم.

و هی بیخودی فال حافظ می­گیرم.

از توی اتاق­ام

یک گله گوسفند با گوش های نارنجی شده

و زنگوله­های دلنگ-دلنگِ همیشه

سراغ تو را می­گیرند

که رفته­ای بین بهارنارنج­ها

آفتابی بشوی.

تا اعتراف زنبورهای دامنه­ی سبلان،

منتظرَ ت سرِ بهار می­ایستم.

جوجه گنجشک ها را بپا؛

شکوفه­ی بادام و سیب؛

برایت نان­.پنیر­.سبزی تازه آماده می­کنم.

و کمی اردیبهشتِ گم شده.

ماهی­،

لب­هاش را چسبانده به تنگ.

غذا برایش می­ریزم،

لب­هاش را چسبانده به تنگ.

تلنگری می­زنم به شیشه

لب­هاش را چسبانده به تنگ...

آبیِ آبی مانده­ام.

نمی­آیی ببوسی­ام؟

دو دلم...

نام تو را گذاشتم

روی گلدانِ توی راه­پله،

روی سیبِ سفره،

روی ماهی­عروس،

روی میدان نقش جهان...

می­نشینم توی درشکه بعد،

و این­قدر دورَ ت می­گردم

تا سال تحویل شود.

دست­هات را به دست­هام گره بزن:

تمام سبزه­های دنیا

روی رؤیاهاشان

پروانه می­نشیند:

یک بال ، غروبِ قرمزِ لاک­ناخن­هات.

یک بال ،  شعر عاشقانه­ی من!