پدر، وسط چهاراه

پلیس را بغل می­کند.

من-تو را از صندلی جلو

25 هزار تومن کشیده می­زند پایین.

مداد­رنگی ها شعرهای آب­گِلی می­شوند.

قرمز شد

خون جلو چشم پدر را

و از توی قلبم رد شدی.

نصفه پرتره­ی تو را ببوسم

یا

پنج هزار انگشت پدر را

                 توی گوشم

                             "تو"تا  دختر عرب با خلخال می­دوند.

پدر، تو ، پرتره ، مدادرنگی ها ،...

پدر، تو ، پرتره ، مدادرنگی ها ،...

پدر، تو ، پرتره ،

                        چقدر خط­خطی قرمز به گونه­ام می­آید.

روزهای آخر اسفند نیست.

سعدی و شجریان از پنجره نپریدند بیرون.

بوی لیمو و بهار نارنج نمی­آید.

فقط

خلخال­ها کوتاه می­آیند.

کف دست پدر هنوز درد می­کند.

"من" کشیده می­شود توی آب­گِل ها

                        و چقدر هوای بارانی به قرمز گونه­هات می­آید.

می­آید...

می­آید...

می­آمد...

حالا دیگر...سلانه سلانه

من، یک مداد بنفش­ام؛